Za tą wydaną w roku 1909 powieść Władysław Reymont otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Pierwotnie ta historia o chłopach była drukowana w odcinkach w „Tygodniku”, dopiero później „Chłopi” zostały wydane w książkowej formie. Utwór ten złożony jest z czterech tomów, które noszą następujące tytuły: Jesień, Zima, Wiosna, Lato. Miejscem akcji tej powieści autorstwa Władysława Reymonta jest wieś Lipce. Najważniejsi bohaterowie owej powieści to: Maciej Boryna, Antek Boryna, Hanka, Jagna, Jakub Socha. Pierwszy wymieniony bohater Chłopów jest bardzo zamożny, pracowity, zaradny. Cala wieś ma do niego zaufanie. Ma pięćdziesiąt osiem lat i związał się z Jagna, która ma dziewiętnaście lat. Antek Boryna to syn Macieja, mąż Hanki, pracuje u ojca, a jego największą miłością jest Jagna. Hanka to jak wcześniej zostało wspomniane żona Antka. Na początku powieści ta bohaterka uważana jest za osobę niezaradna, płaczliwą, później jednak staje się osoba energiczna i przedsiębiorczą. Kolejna znaczącą postać tej powieści to wiejska piękność, czyli Jagna. Prowadzi bardzo burzliwe życie, w konsekwencji czego zostaje wygnana ze wsi. Ostatni wymieniony bohater to parobek Macieja Boryny.
To jeden z najbardziej znanych na świecie utworów okresu romantyzmu. Dzieło J. W. Goethego wręcz idealnie „przedstawia” jakie cechy posiada bohater romantyczny. Można powiedzieć, że najważniejszą częścią tego utworu są listy głównego bohatera, czyli Wertera. Dzięki tej formie my czytelnicy jakby lepiej, bezpośredniej odczuwamy przeżycia bohatera. O czym opowiada powieść tego znanego niemieckiego pisarza? Główny bohater, czyli Werter to ambitny, inteligentny, pełen zapału młody człowiek. Z pochodzenia jest mieszczaninem, co nie dawało mu wysokiej „rangi” w feudalnym społeczeństwie. Jego ukochaną jest Lotta, w której na początku znajomości się nie zakochuje, a traktuje raczej jako wakacyjną przygodę. Z tą powieścią Goethego związany jest nierozerwalnie termin werteryzm. Jest to pewna postawa, dla której charakterystyczny jest bunt wobec świata. Owy bunt jest wewnętrzny, bohater przeżywa go bowiem w myślach. W zasadzie nic nie czyni, nie protestuje, nie licząc oczywiście samobójstwa. Główny bohater tej powieści czuje się odrzucony przez otoczenie, nikt go nie rozumie. Jego jedyną nadzieją się miłość do Lotty, a widząc że jest to uczucie nieosiągalne, beznadziejne popełnia samobójstwo
Czesław Miłosz to trzeci po Reymoncie i Sienkiewiczu laureat literackiej Nagrody Nobla. Dziś profesor języków i literatur słowiańskich w Berkeley w Stanach Zjednoczonych, a zarazem poeta, eseista, tłumacz poezji i Biblii. Urodził się w Szejtanach na Kresach (obecnie Litwa). Ukończył studia prawnicze w Wilnie. Współzałożyciel grupy poetyckiej Żagary, której program miał swą genezę w katastrofizmie, a należeli do niej: Teodor Bujnicki, Henryk Dembiński, Czesław Miłosz, Antoni Gołubiew, Stefan Jędrychowski, Jerzy Putrament, Aleksander Rymkiewicz i Jerzy Zagórski. Miłosz debiutował w 1930 roku, a przed wojną zdołał wydać jeszcze dwa tomiki, których tytuły brzmią „Poemat o czasie zastygłym” oraz „Trzy zimy”. Główną cechą twórczości tego poety jest przede wszystkim mocne zakorzenienie w śródziemnomorskiej tradycji kulturowej. Jej materią są często wartości pochodzące z historii i antyku, chociaż również tradycja biblijna – zbiór zasad chrześcijańskich jako kodeks praw człowieka, zbiór przypadków opisanych jako mądrość o człowieku – również wysoko jest przez noblistę ceniona.
Ten okres w polskiej literaturze przypada na lata pomiędzy dwiema największymi w historii świata wojnami- pierwszą a drugą wojną światową. Tą epokę w historii literatury trudno określić jako jednolitą, bowiem wyróżnić tu można dwa okresy. Pierwszy okres to lata dwudzieste ubiegłego stulecia, który cechuje się przede wszystkim euforią, optymizmem. Natomiast drugi okres to lata trzydzieste dwudziestego wieku, który charakteryzuje się pesymizmem oraz poczuciem cywilizacyjnego kryzysu. W tym okresie rozwinęła się literatura katastroficzna, którą „uprawiali” poeci Krakowskiej Awangardy oraz Stanisław Ignacy Witkiewicz. W okresie początkowym tej epoki „główne skrzypce odgrywali” literaci, którzy tworzyli jeszcze w Młodej Polsce. Mam tu na myśli między innymi Władysława Stanisława Reymonta, Stefana Żeromskiego. Do grona najbardziej wybitnych poetów oraz pisarzy tej epoki literackiej z całą pewnością należy zaliczyć: Witolda Gombrowicza, Zofię Nałkowską, Juliana Tuwima, Marię Pawlikowską-Jasnorzewską, Józefa Czechowicza, Jana Brzechwę, Kornela Makuszyńskiego, Bruno Schulza, Bolesława Leśmiana, Stefana Żeromskiego, Stanisława Ignacego Witkiewicza.