Autor tego dramatu romantycznego, czyli Adam Mickiewicz napisał go w roku 1832. Przedmiotem tego dramatu są wileńskie wydarzenia, które odbyły się dziesięć lat wcześniej. Prześladowania naszych rodaków Mickiewicz porównuje do cierpień Chrystusa. Z utworem tym nie rozerwalnie związany jest termin mesjanizm. Do najważniejszych scen tego utworu należy Wielka Improwizacja, która ma miejsce w noc Bożego Narodzenia. Główny bohater tego dzieła prowadzi monolog, w którym zarzuca Bogu obojętność, chce rządzić duszami, wątpi w dobroć Boga. Kolejna ważna scena tej części „Dziadów” to widzenie Księdza Piotra, który znajduje się w celi. W widzeniu tym pojawiają się narodowe cierpienia- wywóz młodzieży na Syberię. W tym utworze Mickiewicza nie „spotkamy się” z zasadą trzech jedności. Postacie są tu fantastyczne, historyczne i fikcyjne. Kompozycja tego utworu jest luźna i otwarta, a poszczególne sceny posiadają cechy różnych rodzajów literackich. Motywy zawarte w tym utworze Adama Mickiewicza do dziś są aktualne.
Leave a Comment