Autor tego dramatu romantycznego, czyli Adam Mickiewicz napisał go w roku 1832. Przedmiotem tego dramatu są wileńskie wydarzenia, które odbyły się dziesięć lat wcześniej. Prześladowania naszych rodaków Mickiewicz porównuje do cierpień Chrystusa. Z utworem tym nie rozerwalnie związany jest termin mesjanizm. Do najważniejszych scen tego utworu należy Wielka Improwizacja, która ma miejsce w noc Bożego Narodzenia. Główny bohater tego dzieła prowadzi monolog, w którym zarzuca Bogu obojętność, chce rządzić duszami, wątpi w dobroć Boga. Kolejna ważna scena tej części „Dziadów” to widzenie Księdza Piotra, który znajduje się w celi. W widzeniu tym pojawiają się narodowe cierpienia- wywóz młodzieży na Syberię. W tym utworze Mickiewicza nie „spotkamy się” z zasadą trzech jedności. Postacie są tu fantastyczne, historyczne i fikcyjne. Kompozycja tego utworu jest luźna i otwarta, a poszczególne sceny posiadają cechy różnych rodzajów literackich. Motywy zawarte w tym utworze Adama Mickiewicza do dziś są aktualne.
Każdy okres w literaturze ma swoje najlepsze powieści, czy cenionych pisarzy, poetów, literatów, podobnie jest z dwudziestoleciem międzywojennym. Do grona wybitnych dzieł tego okresu z całą pewnością trzeba zaliczyć powieść autorstwa Stefana Żeromskiego pod tytułem „Przedwiośnie”. Głównym bohaterem ukazanej w połowie lat dwudziestych powieści jest Cezary Baryka, a znaczącymi postaciami są jego rodzice i Hipolit Wielosławski. Kolejny utwór z tego okresu to „Ferdydurke”, którego głównym bohaterem jest Józio. Znaną powieścią z okresu dwudziestolecia międzywojennego jest również najsłynniejsza powieść Zofii Nałkowskiej, czyli „Granica”. Tu tak zwane pierwsze skrzypce grają takie postacie jak: Zenon Ziembiewicz, Elżbieta Bielecka oraz Justyna. Z tym okresem literackim kojarzy się również poeta Julian Tuwim, autor na przykład „Rzeczy Czarnoleskiej”. „Dusiołek” to wiersz kolejnego poety z tego okresu- Bolesława Leśmiana. Na liście cenionych literatów dwudziestolecia międzywojennego znajduje się również Bruno Schulz.
Jedna z najpopularniejszych kreacji Jima Carreya to niewątpliwie Ace Ventura – detektyw, który specjalizuje się odnajdywaniu zaginionych zwierząt. W 1994 roku powstał film o podtytule “Psi detektyw”, a rok później “Zew natury. W obu filmach Carrey gra niezwykle kreatywną i lekko nienormalną postać człowieka, który na każdy problem znajdzie lekarstwo. W “Psim detektywie” Ace ma za zadanie odnalezienie porwanego delfina – maskotki drużyny futbolowej. Wiązać się z tym będzie kilka wizyt w specyficznych miejscach, między innymi w szpitalu psychiatrycznym oraz spotkania z ciekawymi ludźmi, przede wszystkim tajemniczą policjantką… Z kolei “Zew Natury” przenosi nas w nieco bardziej egzotyczne miejsca. Ace Ventura po stracie swojego pupila szopa, pozostaje w klasztorze, gdzie przechodzi załamanie nerwowe. Z letargu wybudza go brytyjski konsul, który prosi o odnalezienie tajemniczego zwierzaka o nazwie Shikaka, przez którego nieobecność może dojść do wielkiej wojny plemiennej. Oba filmy prezentują podobny humor, choć większość preferuje część pierwszą.